FF7 Remake: Το κρυφό ‘GOTY’ του 2020?

A Touching Reunion.
FF7 Remake

Το FF7 Remake ήρθε δωρεάν σε κάθε συνδρομητή του Playstation Plus αυτόν τον μήνα, επομένως τι καλύτερη αφορμή για να μιλήσουμε γι’αυτό?
Είναι το FF7 Remake ο αφανής ήρωας της χρονιάς που μας πέρασε? Ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες των fans και την κληρονομιά του original?

2020: Άδεια ζωή, γεμάτο backlog.

Aerith

Αν μη τι άλλο, το 2020 είχαμε πολύ χρόνο και πολύ υλικό για να παίξουμε. Πάρα πολλές νέες και αξιόλογες κυκλοφορίες κι ακόμη περισσότερα σκάνδαλα και συζητήσεις. Με τίτλους όπως τα The Last of Us Part II και Cyberpunk 2077, οι gaming συζητήσεις, πολιτισμένες και μη, χτύπησαν κόκκινο. Η γενικευμένη απογοήτευση που προσέφεραν οι δυο παραπάνω τίτλοι στο ευρύ κοινό (ο ένας δικαιολογημένα κι ο άλλος όχι), ανέδειξαν έναν ανέλπιστο ήρωα. Ο ήρωας του κόσμου για το 2020 δεν ήταν άλλος από τον Jin Sakai του Ghost of Tsushima. O κόσμος αγκάλιασε σφιχτά τον πρωτοεμφανιζόμενο Ιάπωνα πολεμιστή και το νησί το οποίο πολέμησε για να απελευθερώσει.

Το Ghost of Tsushima, όντας το τελευταίο μεγάλο exclusive του Playstation 4, επισφράγισε το υψηλότατο επίπεδο ποιότητας που προσέφερε η Sony στην όγδοη γενιά. Η ταλαντούχα Sucker Punch, έφερε στη ζωή έναν πανέμορφο κόσμο, που ήταν πραγματικά μια απόλαυση να εξερευνήσεις μέχρι τελευταίας πέτρας.
Για πολύ κόσμο το Ghost of Tsushima είναι το πραγματικό GOTY του 2020.

Είναι όμως?

Ή μήπως έχουμε συνηθίσει παιχνίδια αντίστοιχου playstyle να έχουνε ένα πολυδιαφημισμένο όνομα και ένα πάρα πολύ χαμηλό επίπεδο? Μήπως στη γενικευμένη μετριότητα του είδους το εξαιρετικό Ghost of Tsushima ξεχωρίζει λίγο περισσότερο απ’όσο πραγματικά του αξίζει?

Το παιχνίδι είναι πράγματι πάρα πολύ καλό και η υποστήριξη που δέχεται από developers και publishers είναι παράδειγμα προς μίμηση. Δεν είναι όμως ένα game χωρίς φανερά προβλήματα, τα οποία δεν θα αναλύσουμε στο συγκεκριμένο άρθρο.

Πίσω από τις στάχτες του τραγικού launch του Cyberpunk 2077 και την αμφιλεγόμενη ιστορία του κατά τ’άλλα καταπληκτικού TLOU II, ξεπροβάλλει ο πραγματικός ήρωας της χρονιάς. Και το όνομα αυτού..

…Cloud Strife

Final Fantasy VII Remake

Ο λόγος που γεννήθηκε το συγκεκριμένο άρθρο είναι το πόσο αγνοήθηκε το Final Fantasy 7 Remake σε οποιαδήποτε συζήτηση για το GOTY 2020. Πέραν κάποιων αγαπημένων μου Youtuber, που το έβαλαν στην πρώτη θέση της λίστας τους, το FF7 Remake πέρασε και δεν ακούμπησε. Χωρίς να σημαίνει πως απέτυχε ως τίτλος. Ο κόσμος, σίγουρα το αγάπησε αλλά το άφησε σε δεύτερη μοίρα απέναντι σε παιχνίδια με πολύ πιο εμφανή προβλήματα. Αυτό που δε γνωρίζω, είναι κατά πόσο έχουμε δώσει τον απαραίτητο χρόνο για να συνειδητοποιήσουμε τι πέτυχε πραγματικά το FF7 Remake.

Είπαμε πριν για το πως το Ghost of Tsushima πάτησε στην μετριότητα των ανταγωνιστών του για να ανεβάσει τις ‘μετοχές‘ του στα μάτια των gamers.
Το FF7 Remake όμως, είχε ένα ρόλο εκ διαμέτρου αντίθετο από το GoT.
Το GoT είχε να συγκριθεί με μια γενιά open world games, που στην πλειοψηφία τους απέτυχαν και κούρασαν. Πέραν των The Witcher 3, Red Dead Redemption 2 και Breath of the Wild, τα open world games της όγδοης γενιάς ήταν κυρίως αχανείς χάρτες με τρομερά φουσκωμένο κι επαναλαμβανόμενο περιεχόμενο.

Στο γενικό τομέα των JRPG και Action RPG που συγκαταλέγεται το FF7 Remake, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Μόνο την ‘επανάσταση‘ που έφεραν τα games της From Software να υπολογίσουμε, ο πήχης ανεβαίνει επικίνδυνα. Από ‘κει και πέρα υπήρξαν παιχνίδια επιπέδου Persona 5, Nier: Automata, God of War, Xenoblade Chronicles 2, Horizon Zero Dawn..the list goes on.
Το FF7 Remake, λοιπόν, όχι μόνο έπρεπε να ξεχωρίσει σε μια θάλασσα από διαμάντια, έπρεπε να σηκώσει στην πλάτη του το βάρος του original. Ενός εκ των σημαντικότερων και πιο αγαπημένων video games όλων των εποχών. Σ’αυτό το δύσκολο έργο θα προσθέσουμε και τις προσδοκίες των fans μετά από 10+ χρόνια development.
Ξέρουμε όλοι πως κατέληξε αυτό για το Kingdom Hearts III.

Ο έλεγχος προόδου του FF7 Remake

Tifa

Πώς τα πήγε τελικά στην πράξη το FF7 Remake?

Αρχικά, ας ξεκινήσουμε από το πιο δύσκολο task στο οποίο πέτυχε η Square Enix. Το οποίο ήταν το να φέρει ένα turn based JRPG του 1997 στο 2020 χωρίς αυτό να χάσει την ταυτότητά του. Στο FFXV η Square Enix προσπάθησε για πρώτη φορά να γυρίσει το combat της σειράς σε action, αφήνοντας μέσα ένα tactical system που έδινε την αίσθηση ενός afterthought. Μαθαίνοντας από τα λάθη της, στο FF7 Remake βρήκε την τέλεια ισορροπία ανάμεσα σε δράση και στρατηγική. Συνδύασε τα καλύτερα των δυο κόσμων και έδωσε την επιλογή στον κάθε gamer να τα απολαύσει με τον τρόπο που προτιμά.
Προσωπικά, ευχαριστήθηκα πάρα πολύ τη συνεχή εναλλαγή ανάμεσα στα δυo playstyles, που ειδικά στο hard είναι σχεδόν επιβεβλημένη.

Επίσης, σε αντίθεση με το FFXV, ο παίκτης μπορεί να ελέγξει όποιο μέλος του party θέλει και να εκμεταλλευτεί τις διαφορετικές δυνάμεις του καθενός. Μ’αυτόν τον τρόπο δίνεται μια πολύ ευχάριστη ποικιλία και ανάσα φρεσκάδας καθ’όλη τη διάρκεια της περιπέτειας στο Midgar.
Η ποικιλία εχθρών και boss fights ήταν άκρως ικανοποιητική και δεν κούρασε παρά τα δυο συνεχόμενά μου playthroughs στο παιχνίδι. Ένα σε normal κι ένα σε hard difficulty.
Οι περιοχές του game είναι ζωντανές και όμορφα σχεδιασμένες με διαφορετικά minigames και gameplay sections.

Ακόμη, κάθε χαρακτήρας, από τον Cloud και την παρέα μέχρι τον τελευταίο npc, έχει πραγματικό βάθος και ξεχωρίζει. Το δέσιμο με κάθε χαρακτήρα και το backstory του, κατακτάται σταδιακά. Όπως ακριβώς θα έπρεπε δηλαδή. Ξεκινώντας το game είσαι σκεπτικός ακόμη και για τον πρωταγωνιστή, Cloud και την εμμονή του με τα λεφτά. Σε κάνει να σκέφτεσαι τι πραγματικά κρύβεται πίσω από αυτό το σκληρό περίβλημα αυτοάμυνας. Αυτή η σκέψη όπως και κάθε άλλο πιθανό ερώτημα που μπορεί να προκύψει απαντάται και δεν αφήνει κανέναν απογοητευμένο.

Το βραβευμένο Soundtrack και το βαρέλι (?)

Η μια αναγνώριση που, δικαίως, γνώρισε το FF7 Remake, ήταν αυτή του καταπληκτικού του soundtrack. Το OST αποτελείται κυρίως από συνθέσεις του original game, επανηχογραφημένες με σύγχρονα μέσα, αλλά και νέα original κομμάτια. Κατά τη διάρκεια του game, ακούγονται μουσικές από όλο το φάσμα του πενταγράμμου, οι οποίες είναι πάντα ταιριαστές και κολλητικές. Η μουσική του Final Fantasy 7 καταφέρνει με απόλυτη επιτυχία να αποδώσει όλα τα συναισθήματα που προκαλεί το game.
Χαρά, αγωνία, νοσταλγία, πόνο, ένταση, ανησυχία και πολλά ακόμη.

Η επιτυχία του εν λόγω soundtrack επισφραγίστηκε με τη βράβευσή του στα
The Game Awards‘ για το 2020.

Τέλος, για να βρω κάτι αρνητικό γι’αυτό το game πρέπει να ψάξω βαθιά στο βαρέλι με τα ανούσια παράπονα. Ένα είναι το texture popin που είναι αρκετά σύνηθες, αλλά αναμένεται να διορθωθεί στο επερχόμενο PS5 Upgrade. Το άλλο παράπονο, αφορά το ‘πραγματικό’ final boss του παιχνιδιού!
Αναφέρομαι ασφαλώς, σ’αυτό το καταραμένο pull up minigame που πρέπει να νικήσεις για να πάρεις το platinum trophy.
Όσοι το έχετε δοκιμάσει, ξέρετε για ποιο πράγμα μιλάω.

The End of the Road

Sephiroth

Ίσως το πιο πολυσυζητημένο μέρος του FF7 Remake είναι το τέλος του. Δεν θα αναλύσω τι συμβαίνει, προς αποφυγή spoilers. Αυτό που συζητήθηκε κυρίως, είναι πως, προς έκπληξη όλων, η ιστορία διαφέρει αισθητά από το original. Το οποίο, κατά τη γνώμη μου, είναι μια ιδιοφυής ιδέα.
Λόγω ηλικίας, δεν έτυχε ποτέ να παίξω το original, οπότε μιλάω χωρίς τα νοσταλγικά μου γυαλιά. Η απόφαση της Square Enix να τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια όσων περίμεναν να βιώσουν τη γνωστή ιστορία με τεχνολογία του 2020, ήταν ρίσκο. Ένα ρίσκο, το οποίο θεωρώ πως απέδωσε και θα αποδώσει ακόμη περισσότερο στο μέλλον. Πρόκειται για μια κίνηση την οποία εκτιμώ δεόντως, καθώς δείχνει την αγάπη και το όραμα της ομάδας για τον τίτλο.

Από οικονομικής άποψης, η SE θα μπορούσε κάλλιστα να δημιουργήσει ένα remake που θα ακολουθούσε βήμα προς βήμα το original. Γνωρίζουμε όλοι, πως κανείς δεν θα είχε παράπονο και το παιχνίδι θα σημείωνε εξαιρετικές πωλήσεις. Προτίμησαν όμως, να δώσουν ένα νέο twist στην ιστορία, χαρίζοντας μια νέα εμπειρία σε όσους έχουν τερματίσει ήδη πολλαπλές φορές το original.
Επιπλέον, ενδιαφέρουσα μπορεί να χαρακτηριστεί η επιλογή της κυκλοφορίας του game με episodic χαρακτήρα. Αρχικά, στο άκουσμα αυτού ήμουν πολύ επιφυλακτικός, καθώς η SE δεν ήταν ποτέ (και ακόμη δεν είναι) ξεκάθαρη γύρω από τη διάρκεια και το χρονοδιάγραμμα κυκλοφορίας.
Δεν ήμουν συμφιλιωμένος με την ιδέα ενός RPG χωρισμένου σε επεισόδια.

Εν τέλει, το Final Fantasy 7 Remake εμβαθύνει σε μεγάλο βαθμό στην original ιστορία και εξερευνά χαρακτήρες που δεν είχαν μεγάλο ρόλο στο παρελθόν. Το πρώτο μέρος της περιπέτειας, μου πήρε περίπου 80 ώρες για 2 playthroughs και το platinum trophy, χωρίς να πλατειάζει σε κανένα σημείο. Εκτός ίσως του Chapter 8.
Εν ολίγοις, η εμπειρία του πρώτου μέρους του FF7 Remake είναι πλήρης και ξέρει πότε να σταματήσει.

Final Thoughts

Κλείνοντας, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω πως δεν υποβαθμίζω κανέναν από τους ανταγωνιστές για το GOTY του 2020. Ούτε καν το Cyberpunk 2077, που αυτοπροσκλήθηκε στη συζήτηση χωρίς να προσφέρει κάτι στην πράξη. Η γνώμη μου είναι πως δεν ευθύνονται οι developers για τις επιλογές και τις υποσχέσεις των υψηλόβαθμων του πολωνικού studio. Απόλαυσα στο έπακρο τα Ghost of Tsushima και The Last of Us Part II, ενώ κάποια στιγμή θα δώσω μια ευκαιρία και στο Cyberpunk 2077.
Όταν αρχίσει να θυμίζει σοβαρό game.
Απλώς, θεώρησα πως το πραγματικό, κατά τη γνώμη μου, GOTY για το 2020, έμεινε αδίκως εκτός συζήτησης.
Ο καθένας έχει τη δική του άποψη επί του θέματος και αυτό είναι το ενδιαφέρον της υπόθεσης. Το σημαντικότερο όμως, είναι να μην ξεχνάμε πως αυτές οι εμπειρίες έκαναν μια τραγική χρονιά, έστω και λίγο πιο ευχάριστη για όλους μας.

Πείτε μας στα σχόλια ποιο game ήταν το καλύτερο της προηγούμενης χρονιάς για εσάς!



Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
error: Naughty! No copying!!