Gamer’s View #1

Τριπλό ανεξάρτητο χτύπημα!
PSLAB LOGO Black Background

Στο Gamers View οι συντάκτες του PlaystationLab.gr, παραθέτουν τις απόψεις τους για διάφορα games, νέα και μη.
Στο πρώτο Gamers View θα αναφερθούμε σε τρεις indie τίτλους.

Afterparty

Afterparty

Μετά την ευχάριστη έκπληξη του Oxenfree, περίμενα με μεγάλο ενδιαφέρον το νέο πόνημα της Night School με τίτλο Afterparty. Οι δυο αυτοί τίτλοι βασίζονται περισσότερο στην αφήγηση και την εξερεύνηση, παρά σε παραδοσιακό gameplay.
Στο Afterparty μπαίνουμε στο ρόλο των Lola και Milo, δυο παιδικών φίλων που βρίσκουν τους εαυτούς τους στην κόλαση. Μοναδικός τρόπος να ξεφύγουν από αυτήν την μοίρα, είναι να ‘παρτάρουν‘ πιο σκληρά από τον ίδιο το σατανά. Ομολογουμένως, ένα πολύ ιδιαίτερο και ενδιαφέρον concept. Στα πρώτα λεπτά του game, γνωρίζουμε τη Sam, στην οποία δανείζει τη φωνή της η Ashly Burch (Horizon Zero Dawn, Life is Strange κ.α.). Κάπου εδώ όμως στερεύουν τα θετικά σχόλια για το Afterparty.

Τα αρνητικά

Δυστυχώς, το ενδιαφέρον concept του game, εξερευνάτε σε πολύ ρηχά και επιφανειακά πλαίσια. Με λίγα και αρκετά αδιάφορα mini games και ένα μονότονο drinking mechanic να δίνει κάποιες έξτρα επιλογές στις απαντήσεις των διαλόγων. Σε αντίθεση με το εξαιρετικό Oxenfree, οι πρωταγωνιστές του Afterparty δεν ξεχωρίζουν και η σχέση τους δεν τραβάει τον παίκτη. Ακόμη, ο διάλογος χωλαίνει αισθητά για ένα παιχνίδι που βασίζεται καθαρά σ’αυτόν.
Η Night School επιδίωξε μια πιο ανάλαφρη προσέγγιση αυτή τη φορά, με έμφαση στο χιούμορ και δυστυχώς απέτυχε παταγωδώς. 9 στα 10 αστεία δεν είναι επιτυχημένα, ενώ τα ουκ ολίγα λογοπαίγνια είναι κακά ακόμη και για μένα που ζω γι’αυτά. Ακόμη, μέσω των χιουμοριστικών γραμμών το παιχνίδι επιχειρεί να κάνει ένα διακριτικό social commentary. Εν τέλει καταλήγει με υλικό που θα μπορούσε κάλλιστα να ανήκει σε κομμένα επεισόδια της επιτυχημένης σειράς του Netflix, ‘The Good Place‘.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Afterparty όμως, έγκειται στο σύστημα επιλογών του.
Σε γενικές γραμμές καμία από τις επιλογές που καλείσαι να κάνεις κατά τη διάρκεια του game, δεν έχει κάποια ουσιαστική επίδραση στην εξέλιξη της ιστορίας. Στον τίτλο δίνεται μια υποψία replayability, καθώς για να δεις κάθε πιθανή έκβαση πρέπει να κάνεις 2 playthroughs.
Δεν θεωρώ πάντως πως πρόκειται για τίτλο που θα τραβήξει την πλειοψηφία των παικτών να δει όλα όσα έχει να προσφέρει.
Bonus σ’αυτό το κοκτέιλ προβλημάτων, είναι το απαράδεκτο performance του Afterparty, με τα frame drops και τα ‘κολλήματα‘ να μην είναι σπάνιο φαινόμενο. Κάτι το οποίο δεν κατανοώ σε έναν 2D τίτλο του 2020 που τρέχει σε κονσόλες όγδοης γενιάς.
Μια γενικότερη απογοήτευση από πλευράς Night School. Περιμένουμε ανάκαμψη στην επόμενη δουλειά τους!

The Vanishing of Ethan Carter

The Vanishing of Ethan Carter

Ανά τα χρόνια έχει γίνει πολύ μεγάλη συζήτηση για το τι εστί Walking Simulator και κατά πόσο είναι εύστοχος τίτλος για οποιοδήποτε video game. Στο ίντερνετ έχει γίνει συνώνυμο του ‘δεν μ’αρέσει αυτό το game’. H αλήθεια είναι πως ελάχιστα games είναι κοντά σ’αυτήν την περιγραφή. Παιχνίδια τα οποία είναι εμπειρίες που βασίζονται κυρίως στην αφήγηση, με ελάχιστο gameplay. Ένα τέτοιο παιχνίδι είναι το ‘The Vanishing of Ethan Carter‘.
Ο διάσημος ντετέκτιβ Paul Prospero, λαμβάνει κάποια ανησυχητικά γράμματα από τον μικρό φαν του, Ethan Carter. Ο παίκτης καλείται να εξερευνήσει το ερημωμένο, αλλά πανέμορφο Red Creek Valley, αναζητώντας την τύχη του Ethan. Το παιχνίδι αποτελείται κυρίως από εξερεύνηση και παζλ με μια νότα μεταφυσικού περιεχομένου. Η ατμόσφαιρα του τίτλου σου δημιουργεί μια γενική ανασφάλεια που βοηθάει πάρα πολύ το μυστήριο όσο αυτό ξεδιπλώνεται.
Τα γραφικά του game είναι πραγματικά εντυπωσιακά, ειδικά αν υπολογίσουμε πως κυκλοφόρησε το μακρινό, πλέον 2014.

Στα αρνητικά, αξίζει να αναφερθεί πως παρότι ο κόσμος είναι φαινομενικά ανοιχτός, η εξερεύνησή του σπάνια επιβραβεύεται. Στις περισσότερες περιπτώσεις κάθε τι άξιο προσοχής είναι κοντά σε μια σχετικά γραμμική προσέγγιση. Επιπλέον, η κατάληξη της ιστορίας ‘παίζει’ λίγο στα όρια του κλισέ και ίσως ξενίσει κάποιους παίκτες. Προσωπικά, δεν είμαι 100% ικανοποιημένος από το τέλος της ιστορίας, αλλά θεωρώ πως λέει μια διαφορετική ιστορία για το ποιος πραγματικά είναι ο Ethan Carter.
Το The Vanishing of Ethan Carter, δεν έχει κάποια αξία replayability καθώς το 95% της εξερεύνησης είναι μέσα στα πλαίσια της ιστορίας. Ωστόσο, στις περίπου 5 ώρες διάρκειάς του, αποτελεί μια πολύ ενδιαφέρουσα και αξιόλογη εμπειρία για κάθε gamer.

Hyper Light Drifter

Hyper Light Drifter

Στο τρίτο μέρος του πρώτου Gamers View θα ασχοληθούμε με ένα τελείως διαφορετικό game. Πιθανώς έχετε δει τα trailer για το επερχόμενο Solar Ash, της Heart Machine, το οποίο θα έρθει στις οθόνες μας μέσω του Playstation 5. Η προηγούμενη δουλειά της Heart Machine, αν και εξίσου πλούσια στην παλέτα της είχε μια αρκετά διαφορετική προσέγγιση στο gameplay.
Ο λόγος για το Hyper Light Drifter, ένα 16bit action RPG με μια πιο ‘cyberpunk‘ αισθητική. Ο παίχτης ρίχνεται στην μάχη μέσω του σιωπηλού ‘Drifter‘, ο οποίος δείχνει εξ αρχής να ταλαιπωρείται από προσωπικούς δαίμονες και κάτι το οποίο επιβαρύνει την υγεία του. Η προσέγγιση αυτή πρόκειται για τον τρόπο που επέλεξε ο director του game, Alex Preston, να πει τη δική του ιστορία. Ο Preston, έχει δηλώσει σε συνεντεύξεις του πως ταλαιπωρείται από σοβαρά καρδιακά προβλήματα από τη γέννησή του.

”Γεγονός το οποίο μου δίνει μια διαφορετική οπτική ως προς τη ζωή και τις ιστορίες που έχω να πω.” όπως δήλωσε ο ίδιος.
Κατά τ’άλλα, η ιστορία είναι πιο κρυπτική κι από τα αγαπημένα μας games της From Software. Δεν υπάρχει καμία γραμμή διαλόγου και οποιοδήποτε world building υπάρχει, γίνεται μέσω ελάχιστων cutscenes και εικόνων. Ωστόσο, το lore και ο ζωντανός κόσμος είναι εκεί. Κάτι το οποίο γίνεται ξεκάθαρο από το υπέροχο εισαγωγικό cutscene που σε γεμίζει δέος για το επερχόμενο ταξίδι.

Silence speaks volumes.

To gameplay βασίζεται σε έναν ταχύτατο, απαιτητικό, αλλά άκρως ικανοποιητικό συνδυασμό melee και range combat. Οι fans του καταπληκτικού Furi, οφείλουν να δοκιμάσουν το Hyper Light Drifter.
Το παιχνίδι επιβραβεύει και ενθαρρύνει την εξερεύνηση του γεμάτου μυστικά κόσμου του, καθώς τα upgrades του χαρακτήρα είναι κρυμμένα κυριολεκτικά παντού. Το new game, δεν κρύβει τρομερές προκλήσεις για τους βετεράνους τους είδους, αλλά η Heart Machine φροντίζει γι’αυτούς με το new game plus και κάποια extra modes.
Αν κάπου πάσχει το game είναι στο trophy list του. Ένα πρόβλημα το οποίο θα απασχολήσει δηλαδή, μόνο τους trophy hunters. Μετά τις 9 ώρες που μου πήρε το main game, έμεινα με την αίσθηση πως δεν είχα τελειώσει ακόμη με το Hyper Light Drifter. Έτσι, αποφάσισα να ξεκινήσω τη διαδρομή προς το Platinum. Αλλά με trophies, όπως ‘κάνε 800 συνεχομένα dashes‘, ή ‘πέθανε 1000 φορές‘, δεν ξέρω καν τι σκεφτόντουσαν.

Αυτά για το πρώτο Gamers View!
Πείτε μας στα σχόλια αν έχετε δοκιμάσει ή σκοπεύετε να δοκιμάσετε κάποιο από τα παραπάνω games!

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
error: Naughty! No copying!!